تفاوت رژیم لوکرب و کتو؛ کدومش واقعاً به کارت میاد؟
اگه یه مدت تو فضای بدنسازی، فیتنس یا حتی لاغری چرخیده باشی، محاله اسم لوکرب و کتو به گوشت نخورده باشه. همه جا هستن. اینستاگرام، باشگاه، حتی دورهمیهای فامیلی. یکی میگه «من کتو گرفتم، تو دو ماه ۱۰ کیلو کم کردم». اون یکی میگه «نه بابا، لوکرب منطقیتره، میتونی تمرینتو هم درست بزنی». خب… حق با کیه؟
واقعیت اینه که هر دوتا رژیم، کمکربوهیدرات حساب میشن. اما شبیه هم نیستن. اصلاً. فرقشون فقط تو حذف نون و برنج نیست؛ توی سوخت بدن، انرژی تمرین، حالوهوا، حتی اعصابت! و اگه اشتباه انتخاب کنی، ممکنه یا تو تمرین کم بیاری، یا بعد یه مدت بیخیال رژیم بشی.
بیا با هم، خیلی خودمونی و بدون شعار، تفاوت لوکرب و کتو رو باز کنیم. جوری که آخرش خودت بتونی تصمیم بگیری. نه مربی باشگاه، نه فلان پیج اینستاگرامی.
رژیم لوکرب چیست؟ ساده، کاربردی و قابل اجرا
لوکرب یعنی «کربوهیدرات کمتر»، نه «کربوهیدرات صفر». همین یه جمله، نصف سوءتفاهمها رو حل میکنه. تو رژیم لوکرب، هدف اینه که مصرف قندها و کربوهیدراتهای ساده رو کم کنی، نه اینکه کلاً باهاشون خداحافظی کنی.
معمولاً تو لوکرب، چیزی بین ۸۰ تا ۱۵۰ گرم کربوهیدرات در روز مصرف میشه. البته بسته به هدف، وزن، و میزان فعالیتت این عدد بالا پایین میره. یه بدنساز با تمرین سنگین قطعاً با یه فرد کمتحرک فرق داره.
نکته مهم؟ انعطاف. لوکرب بهت اجازه میده هنوز از غذاهای آشنا استفاده کنی. فقط هوشمندانهتر.
لوکرب یعنی حذف نون و برنج؟
نه دقیقاً. یعنی کنترل نون و برنج. مثلاً:
- برنج سفید؟ کمتر، شاید فقط وعده بعد تمرین.
- نون لواش و بربری؟ محدود، نه هر وعده.
- سیبزمینی و حبوبات؟ با حسابوکتاب.
در عوض، پروتئین میاد جلو. تخممرغ، مرغ، گوشت، ماهی. چربیهای سالم هم هستن؛ مثل روغن زیتون، مغزها، آووکادو (اگه گیرت بیاد!).
بدن تو لوکرب از چی انرژی میگیره؟
بدنت هنوز از کربوهیدرات استفاده میکنه، ولی هوشمندانهتر. یعنی چی؟ یعنی وقتی لازم داری؛ مثلاً برای تمرین قدرتی، فول بادی، یا حتی یه جلسه HIIT کوتاه.
در کنارش، بدن یاد میگیره بیشتر از چربی هم استفاده کنه. یه جور تعادل. برای همین خیلیها تو لوکرب هم چربی کم میکنن، هم تو تمرین افت نمیکنن. حداقل نه شدید.
رژیم کتوژنیک چیست و کتوز یعنی چی؟
کتو یه دنیای دیگهست. جدی میگم. تو رژیم کتو، کربوهیدرات تقریباً حذف میشه. یعنی معمولاً زیر ۳۰، حتی ۲۰ گرم در روز. این عدد، برای خیلیها شوکهکنندهست.
هدف کتو اینه که بدن رو وارد حالتی به اسم «کتوز» کنه. حالتی که بدن، دیگه قند رو بهعنوان سوخت اصلی نمیشناسه.
کتوز؛ سوختسوزی با چربی به جای قند
وقتی کربوهیدرات خیلی کم میشه، ذخایر گلیکوژن خالی میشن. بدن میمونه و یه سوال بزرگ: «حالا انرژی از کجا؟»
جوابش: چربی. کبد، چربیها رو تبدیل میکنه به موادی به اسم کتون بادی. اینها میشن سوخت اصلی مغز و عضلات. به این حالت میگن کتوز.
نتیجه؟ خیلیها کاهش اشتهای شدید رو تجربه میکنن. بعضیها هم افت انرژی، مخصوصاً اوایل. همون چیزی که بهش میگن کتو فلو. سردرد، بیحالی، کلافگی. آره، واقعیه.
کتو با غذای ایرانی چقدر جور درمیاد؟
اینجا یه کم چالش داریم. چون غذای ایرانی؟ پر از برنج، نون، سیبزمینی، حبوبات. تو کتو، خیلی از اینا خط میخورن.
میمونه چی؟
- تخممرغ
- گوشت و مرغ
- ماهی
- پنیرهای پرچرب
- سبزیجات کمکربوهیدرات
شدنیه؟ بله. راحت؟ نه برای همه.
تفاوت اصلی لوکرب و کتو؛ از بشقاب غذا تا سوخت بدن
بیاید رک باشیم. تفاوت لوکرب و کتو فقط عدد کربوهیدرات نیست. فلسفهشون فرق داره.
لوکرب vs کتو در یک نگاه
- میزان کربوهیدرات: لوکرب = کم. کتو = خیلی خیلی کم.
- منبع انرژی: لوکرب = ترکیب کربوهیدرات و چربی. کتو = تقریباً فقط چربی.
- انعطاف: لوکرب انعطافپذیرتره. کتو سختگیر.
- پایداری: برای خیلیها، لوکرب بلندمدتتره.
- کنترل اشتها: کتو معمولاً قویتر عمل میکنه.
لوکرب شبیه یه جاده صافه. کتو؟ یه مسیر کوهستانی. سریعتر شاید، ولی سختتر.
تأثیر لوکرب و کتو روی تمرین، انرژی و ریکاوری
اینجا همون جاییه که بدنسازها و اهل تمرین باید حواسشون جمع باشه. چون رژیم، مستقیم روی تمرینت اثر میذاره.
کدوم رژیم برای تمرین قدرتی بهتره؟
اگه تمرینت سنگینه. وزنه، اسکوات، پرس، ددلیفت… لوکرب معمولاً انتخاب منطقیتریه. چرا؟ چون هنوز مقداری گلیکوژن داری. هنوز میتونی فشار بیاری.
تو کتو، خیلیها گزارش میکنن که قدرتشون میریزه. مخصوصاً تو حرکات انفجاری. البته بعضیها بعد چند ماه سازگار میشن، ولی همه نه. اعتماد کن، همه نه.
تمرین هوازی با لوکرب یا کتو
تمرین هوازی ملایم؟ پیادهروی، دویدن آرام، دوچرخه؟ کتو اینجا میدرخشه. چون بدن یاد گرفته از چربی بسوزونه.
اما HIIT؟ تمرینات انفجاری؟ تو کتو، مخصوصاً برای مبتدیها، میتونه عذابآور باشه.
ریکاوری هم مهمه. لوکرب معمولاً ریکاوری بهتری میده. کتو؟ بستگی داره. بعضیها عالی، بعضیها خسته و کوفته.
مزایا و معایب لوکرب و کتو برای کاهش وزن
همه دنبال یه چیزن: نتیجه. عدد روی ترازو. ولی مسیر رسیدن مهمه.
لوکرب برای چه تیپ آدمهایی مناسبه؟
لوکرب برای تو خوبه اگه:
- تمرین قدرتی داری
- نمیخوای قید غذای ایرانی رو کامل بزنی
- دنبال کاهش وزن پایدار هستی
- از رژیمهای خیلی سخت فراریای
عیبش؟ اگه بیبرنامه باشی، ممکنه کربوهیدرات یواشیواش برگرده بالا. و نتیجه؟ توقف کاهش وزن.
کتو رو چه کسانی بهتره انتخاب کنن؟
کتو میتونه مناسب باشه اگه:
- اضافهوزن بالایی داری
- کنترل اشتها برات سخته
- تمرکزت روی کاهش وزن سریعه
- با رژیم سخت کنار میای
ریسکش؟ خستگی، کمبود ریزمغذی، سختی اجتماعی. مهمونی، رستوران، سفر… همه چالش میشن.
بالاخره لوکرب بهتره یا کتو؟ انتخاب هوشمندانه برای تو
جواب کوتاه؟ بستگی داره. به هدفت. به تمرینت. به شخصیتت.
اگه عاشق تمرینی، وزنه برات مهمه، و میخوای یه سبک زندگی قابل ادامه داشته باشی، لوکرب احتمالاً انتخاب بهتریه.
اگه تمرکزت روی لاغری سریعه، با سختی کنار میای، و تمرینت بیشتر هوازیه، کتو میتونه جواب بده.
و یه نکته مهم. خیلی مهم. مشورت با مربی یا متخصص تغذیه رو دستکم نگیر. بدنها با هم فرق دارن. چیزی که برای یکی جواب میده، ممکنه برای تو فاجعه باشه.
جمعبندی نهایی
هیچ رژیمی معجزه نیست. نه لوکرب، نه کتو. هر دوتا ابزارن. ابزار برای رسیدن به هدف.
لوکرب، متعادلتره. کتو، تهاجمیتر. یکی پایدارتر، یکی سریعتر.
انتخاب درست یعنی شناخت خودت. هدفت، تمرینت، سبک زندگیت. وقتی اینا رو بدونی، دیگه سردرگم نمیشی. و نتیجه؟ هم لاغری، هم تمرین بهتر، هم حال خوب.
و باور کن… همون حال خوب، از همه چی مهمتره.
